เลขสวยดี เลยเอามาแปะ
ช่วงนี้ชีวิตเหมือนโดนปืนกลรัวงานใส่ งานเยอะ เงินไม่มี(มันหมดไปกับค่าอุปกรณ์แล้วเรียบร้อย
)
ต้องคิดบทถ่ายหนัง คิดบทแอคติ้ง คิดโปรเจคงานปั้น ทุกๆอาทิตย์เป็นแบบนี้เรื่อยๆ แล้วก็อดนอนกันตาโหล...
ตอนนี้เริ่มเห็นชัดละ...เราเป็นคนไม่มีดวงเรื่องโชค แต่มีดวงเรื่องคน
อาจารย์พิจารณาให้ทุนเรียนดีเราเองเรียบร้อย(ซึ่งเราไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าเกรดแบบนี้มันขอทุนได้=[]=!)
เพื่อนเขียนชื่อเรารับเกียรติบัตรในฐานะที่ทำชื่อเสียงให้แก่สถาบันให้(ซึ่งเราก็ไม้รู้อีกนะแหละ มารู้ตัวอีกทีก็มีเกียรติบัตรมาถึงมือตัวเองอย่างงงๆ
)
เพราะเราเฉื่อยสินะ ถึงต้องมีคนคอยช่วย-*-(ไม่ใช่ อาซากุระ โย นะเฟ้ย)
เมื่อวานแสดงเรื่องSO-far ถ้าใครเป็นแฟนของOtsu-Ichiน่าจะรู้จัก เพราะมันอยู่ในรวมเล่มเรื่องZooนั่นเอง
เรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องอยู่กับพ่อแม่ที่เห็นและไม่สามารถสื่อสารกันได้เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว ลูกชายเลยต้องทำหน้าที่เป็นสื่อกลางคอนสื่อสารระหว่างพ่อกับแม่ให้
ก็นั่งอ่าน ทำความเข้าใจเนื้อเรื่องกับอารมณ์ตัวละครไปด้วย และโชคดีมากที่เรื่องนี้มีเป็นหนัง เลยนั่งโหลดดูเป็นตัวอย่าง เล่นเป็นครอบครัวญี่ปุ่นนี่มันยากจริงๆนะ เพราะเวลาทะเลาะกันมันไม่เหมือนบ้านเรา บรรยากาศจะมาคุกว่ากันเยอะ ไม่มีการแว้ดๆใส่กันแบบที่เห็นในละครไทย
เราเล่นเป็นลูกชาย ไอ้ฉากที่ต้องร้องให้เราร้องไม่ได้เลยเอาพิมเสนป้ายแต่น้ำตาก็ยังไม่ไหล=[]=!
อืม...รู้สึกตอนนี้จะติดบุคลิกของเด็กผู้ชายมาด้วยแฮะ -*- (อาจารย์บอกเล่นดี แต่เสียดายที่เล่นเป็นเด็กผู้ชายเพราะบุคลิกเรายังไงก็ไม่ผู้ชาย น่าจะเปลี่ยนเป็นเด็กผู้หญิง)
รูปที่เคยแปะไปแล้วใน http://a-eta.exteen.com/20080407/entry
Deep River(ไปๆมาๆก็เหมือนชื่อเพลงอีกละ-*-)
"เทพ หรือ ปีศาจ คือจินตภาพของมนุษย์...
พวกเขาจินตนาการขึ้นมาแล้วตัดสินเอาเองทั้งนั้น"
"ในสายตาของสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าเทพหรือปีศาจนั้น
พวกเจ้าเป็นเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น"
ชายตาบอดจึงแย้งขึ้นมา
"แม้ความตายจะทำให้พวกเรากลับสู่ความว่างเปล่า
แต่ก็ยังมีตัวตนอยู่ในความทรงจำของกันและกัน..."
เนื้อเรื่องเต็มๆ...ยังไม่ได้เรียบเรียงภาษา=_="
มีคนเห็นรูปนี้แล้วนึกถึงSpirited Away เออ...ก็จริงแฮะ
