5ปีก่อน...
เด็กหนุ่มทั้ง2ยืนคุยกันที่สะพานริมแม่น้ำ
“โลกนี้เป็นสีเทา” เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น
“ไม่มีทาง...ที่มันจะกลับไปเป็นสีขาวได้”
อินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย
เสียงตะโกนเรียกของชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อ ทำให้เขาต้องรีบลุกจากที่นอน
เมื่อเดินออกมาเขาก็ได้พบกับวิทย์ เพื่อนเก่าของตน
ทั้งคู่ต่างดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันมาเนิ่นนาน
พวกเขาไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบกัน
วิทย์เล่าว่าเขาได้ต่อปริญญาโทด้านกฎหมายที่ต่างประเทศตามความคาดหวังของพ่อแม่
อินแสดงความยินดีกับเพื่อนสนิทของตนแม้ว่าลึกๆในใจเขาจะแอบอิจฉาวิทย์อยู่ก็ตาม
ระหว่างพูดคุยวิทย์ทำน้ำหกใส่แขนตัวเอง เขาถกแขนเสื้อขึ้น...
อินสังเกตเห็นรอยมีดกรีดที่ข้อมือ
ชายหนุ่มคว้าข้อมือคนตรงหน้าไว้
“นี่นายยังไม่เลิกอีกเหรอ?”
เขาแน่ใจว่าเพื่อนสนิทของตนยังไม่ล้มเลิกความคิดนี้
วิทย์...เด็กเรียนดีและเรียบร้อยที่สุดในชั้นเรียน...
พยายามจะฆ่าตัวตายอีกแล้ว...
หากในอดีตเขาไม่ห้ามไว้ หนุ่มนักกฎหมายผู้นี้คงไม่มีวันนี้เป็นแน่
แต่เจ้าตัวก็ปฏิเสธพร้อมกับชักมือกลับ
เขาพูดถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์ที่ใกล้จะมาถึงของตนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เพื่อให้อินแน่ใจว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้นเป็นอันขาด...
วิทย์กลับมาที่บ้านของตน
ในบ้านทั้งมืดและเย็นเยียบ...แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเปิดไฟ...
พ่อคงยังไม่กลับจากทำงาน
ส่วนแม่เองก็ไปออกงานปาร์ตี้สังคมตามเคย
ท่ามกลางความมืดมิด วิทย์กลับรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก...
ราวกับว่าได้ตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว...
โลกภายนอกที่แสนวุ่นวาย
เขาเหนื่อยกับการไขว่คว้า
เหนื่อยกับการแก่งแย่ง
เหนื่อยกับการทำทุกอย่าง...
เพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียง เกียรติยศและเงินทอง
ซึ่งล้วนแล้วแต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย
ตอนนี้เหมือนเขากำลังยืนอยู่บนที่สูงไม่มีใครยอมให้เขาก้าวลงไป...
รอคอยวันที่จะร่วงหล่นลงมาเท่านั้น
ชายหนุ่มค่อยๆโน้มตัวลงนอนบนพื้นที่แสนเย็นเฉียบ
เขาหลับตานิ่ง...
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะกุกตะกัก
ชายหนุ่มขึ้นไปดูชั้นบน
ข้าวของกระจัดกระจายอยู่หน้าห้องนอน
ร่างของเด็กหนุ่มอายุราวๆ14-15หยุดอยู่หน้าห้อง...
เขาหน้าซีดเผือด...
ตรงกันข้ามกับวิทย์...ที่มีสีหน้าเรียบเฉย...
ชายหนุ่มเหลือบมองเครื่องเพชรในมือโจรน้อย
“อยากได้ก็เอาไปเถอะ
...แต่ผมขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะทำแบบนี้”
เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบหนีออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืด
วิทย์มองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน...
เขาอยากจะหายไปท่ามกลางความมืดนั่นบ้าง
ช่วงพลบค่ำ
อินอ่อนเพลียจากการทำงาน เขาล้มตัวลงนอนบนโซฟา
ทันทีที่หลับตาทุกอย่างกลายเป็นสีดำสนิท...
เขาเห็นร่างของวิทย์ในชุดนักศึกษายืนเหม่อมองแม่น้ำเบื้องล่างอยู่บนสะพาน
อินเดินเข้าไปใกล้...
เขาคาดว่าวิทย์คงกำลังคิดที่จะกระโดดลงไปในแม่น้ำที่ดำมืดนั่น
“ผมอยากตายแต่ก็ไม่อยากเกิดมาอีก” วิทย์พูดขึ้น
อินเริ่มสงสัยว่าในสายตาของวิทย์...เขามองโลกเป็นแบบไหนกัน...?
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าของเด็ก
อินหันไปทางต้นเสียงนั่น...
เด็กกลุ่มหนึ่งสวมหน้ากากรูปสัตว์ต่างๆ
ทั้งหมี กบ สุนัข และสิงโต
พวกเขากำลังเล็งยิงอะไรบางอย่างบนต้นไม้...
ร่างของนกพิราบสีขาวเปื้อนเลือดร่วงลงมา
ชายหนุ่มตกใจมาก เมื่อหันกลับมาวิทย์ก็หายไป
อินสะดุ้งตื่น...
ได้ยินเสียงไซเรนของรถพยาบาลจากที่ไกลออกไป
ชายหนุ่มรู้แน่แล้ว...มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น
เขารีบลุกจากโซฟาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เขาวิ่งมาจนสุดทาง...
ตรงหน้าคือกลุ่มฝูงชนที่กำลังรุมล้อม
ท่ามกลางความโกลาหลของผู้คนและเสียงไซเรน
สามีภรรยาคู่หนึ่งร้องไห้คร่ำครวญให้กับร่างไร้วิญญาณของเด็กหนุ่มตรงหน้า
อินได้แต่ยืนนิ่ง...
จ้องมองใบหน้าไร้วิญญาณของเพื่อน
เขาเอามือปิดตาตนเองทั้งน้ำตานองหน้า
ในที่สุดเขาก็นึกออก...คำตอบของวิทย์ในตอนนั้น...
“สำหรับผม โลกนี้เป็นสีดำครับ”
ปล.เขียนตอนอยู่ในสภาพเบลอๆ เรื่องสั้นที่ปวดหัวที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา โดนให้แก้ เขียน2รอบ ต้องไปนั่งหาข้อมูลอ่าน รู้สึกว่าเราพลาดไปที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทุกครั้งที่ลงมือเขียนก็รู้สึกหดหู่เสมอ(แต่อาจารย์อยากให้ใส่ความรู้สึกลงไปมากกว่านี้อ่ะจิ แค่นี้เราก็หดหู่จะแย่ละ-*-)
แต่ท้ายที่สุดเราก็ไม่เข้าใจพวกเขาอยู่ดีว่าคิดอะไรอยู่...
