ตั้งแต่นั้นมา

 

เวลาไปไหนมา ฉันกับเพื่อนก็จะไปด้วยกันตลอด

 

ฉันนึกแปลกใจที่พวกเขาเข้าหาฉัน

เพียงแค่พวกเราชอบอะไรเหมือนกัน

สนใจในสิ่งเดียวกัน

 

ทั้งที่นิสัยเราต่างกันคนละขั้ว

 

ฉันแปลกใจที่พวกเขาให้ของขวัญวันเกิดฉัน

ฉันแปลกใจที่พวกเขาเข้ามากอดฉัน

ฉันแปลกใจที่พวกเขาให้อภัยฉัน

 

มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน นอกจากกับครอบครัว

 

น้ำแข็งที่เกาะกินจิตใจฉันเริ่มละลายลงทีละนิด

 

ฉันอยากตอบแทนสิ่งดีๆให้พวกเขาบ้าง

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเอาใจใส่คนอื่น

 

จากสีหน้าที่เฉยเมยฉันเริ่มยิ้มบ่อยขึ้นจนคนอื่นๆยังประหลาดใจ

 

 

ครั้งหนึ่งฉันเอาบทความภาษาอังกฤษอ่านหน้าชั้นเรียน

 

เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมิตรภาพ

 

พอทุกคนอ่านจบจะมีการให้โหวตเรื่องที่ชอบ

 

ฉันได้รับโหวตเพียง1เสียง

 

คนๆนั้นคือคนที่คอยแกล้งฉันตลอดเวลา

เขาพูดตรงๆว่าชอบเรื่องของฉันมากที่สุด

เพียงเท่านี้ฉันกลับดีใจเสียมากมาย

 

พอเข้าชั้นม.ปลายฉันเข้าร่วมกิจกรรมโรงเรียนมากขึ้น

อาจารย์มักให้ฉันเป็นตัวแทนไปแข่งขันประกวดวาดรูปอยู่เสมอ

ขณะเดียวกันฉันก็ทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆไม่ว่าจะเล่นดนตรี ทำกิจกรรมนอกสถานที่
ทำให้เคยชินกับเพื่อนต่างห้องและอาจารย์ ส่วนใหญ่รู้จักกันหมด

ฉันเข้าไปในห้องเรียนอื่นได้สบายเลยทีเดียว

 

เมื่อชีวิตของการเป็นนักเรียนจบลง...ทุกคนต้องแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง

 

ฉันเองก็เช่นกัน...

ช่วงปิดเทอมก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

 

ฉันกลุ้มใจตลอดเวลา....

 

ฉันกลัวที่ต้องไปเจอสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย กลัวที่จะไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก

ที่ผ่านมามีแต่คนเข้าหาตลอดแล้วฉันกล้าที่จะเข้าหาคนอื่นหรือ

พ่อกับแม่เองก็เป็นกังวลกลัวว่าจะปรับตัวไม่ได้

 

 

วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามาที่ลาดกระบัง ฉันประหม่าอยู่ตลอดเวลา

 

จนกระทั่งได้พูดคุยกับรุ่นพี่ที่นั่น...

ไมตรีและความเป็นกันเองของพวกเขาทำให้ความกังวลทุกอย่างหายไป

 

ฉันบอกกับพ่อแม่ว่าฉันชอบที่นี่

ทั้งคู่ดูเหมือนจะวางใจเพราะเห็นฉันมีกำลังใจมากขึ้น

 

แล้วฉันก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต...

 

ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปพูดคุยกับเพื่อนใหม่

ทุกครั้งที่ฉันได้ทำความรู้จักกับคนอื่น ฉันรู้สึกดีใจมาก

 

วันหนึ่งฉันเดินคุยกับเพื่อนไปเรื่อยๆ

จู่ๆเขาก็เดินอ้อมมาคุยทางด้านซ้ายของฉัน...

 

เพราะเขาเห็นว่าฉันเอียงหูซ้ายฟังตลอดเวลา

 

ฉันลืมตัวไปเสียสนิทเกี่ยวกับเรื่องนี้...

แต่ฉันก็ยังเล่นดนตรีได้

ยังพูดคุยกับคนอื่นได้

ยังทำอะไรได้เหมือนคนทั่วไป

ถึงแม้มันจะไม่สมบูรณ์นัก....

แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคของฉันอีกต่อไป...

 

ตราบใดที่ฉันไม่ย่อท้อ