เสียงดังของนาฬิกาบ่งบอกถึงเวลาตี3

ผมยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องมองภาพที่ผมวาดอย่างไม่ละสายตา ปลายพู่กันที่ปรากฎบนหน้าจอสี่เหลี่ยมยังคงเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง แต่แล้วภาพทั้งหมดก็ถูกลบหายไปอีกครั้ง

ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

ผมทำอะไรอยู่?

จู่ๆมีเสียงสุนัขดังมาจากข้างนอก มันหอนต่อกันเป็นทอด ท่าทางจะไม่หยุดง่ายๆเสียด้วย

ผมผละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อไปปิดหน้าต่าง

แมลงสีดำ บินผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องของผมอย่างรวดเร็ว

มันบินว่อนอย่างไม่มีทิศทางจนมองตามแทบไม่ทัน

นี่มันผีเสื้อนี่นา

ผมรู้ได้ทันทีที่มันหยุดเกาะที่หมอนบนเตียงนอนของผม พลางรู้สึกโล่งใจที่มันไม่ใช่แมลงสาบหรืออะไรเทือกนั้น ผมรีบปิดหน้าต่างแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆมันเพื่อสังเกตให้แน่ใจ

งดงามเหลือเกิน...

ลวดลายสีฟ้าเลื่อมเขียวที่คดเคี้ยวไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบบนแผงปีกสีดำนิลนั่น

ทำให้รู้สึกถึงความลึกลับที่น่าหลงใหลราวกับต้องมนต์

ในที่สุด ผมก็รู้แล้วว่าควรจะวาดภาพอะไร

แต่จะทำอย่างไร ไม่ให้มันบินหนีไปล่ะ?

ผมรีบตะครุบมัน แล้วครอบไว้ด้วยแก้ว

แล้วจึงเริ่มสเก็ตช์ภาพ...

พี่ใจร้าย

ดูสิ มันตายแล้ว

เช้านี้ น้องสาวก็เข้ามาวุ่นวายในห้องของผมอีกจนได้

ช่วยไม่ได้นี่ พี่ต้องใช้มันเป็นแบบ

แล้วปกติชีวิตผีเสื้อมันก็สั้นอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องตาย

น้องผมหันมามองด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ดูพี่พูดเข้าสิ

แล้วเธอก็เดินออกไป ผมเอื้อมมือหยิบแก้วที่ครอบออก พลางเอามือช้อนมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง น่าเสียดาย ที่สิ่งสวยงามนี้ช่างบุบสลายได้อย่างง่ายดาย

ถ้าฉันไม่วาดภาพของเจ้า ก็คงไม่มีใครได้รับรู้ถึงความงดงามของเจ้าอีกตลอดไป

ผมจุมพิตที่ปีกบางๆอย่างแผ่วเบา